![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh4O-fhrZorwVCR40BwOJoel2G0ftrcKelURgFZykr2jHDAHLB8pmq2SRwivP-ntcY2LAQwj0qHpOcLxCv8x3rIhsenA1JSdxMih4vhXFN4PDbPqBmVzzBImKBV64BB6kF-1ChyphenhyphenZQR45xKt/s400/hermann+hesse+-+demian+%25282%2529.jpg)
kavuşma diye bir şey yoktur. ama dost yolların birbirine kavuştuğu yerde, bütün dünya insanın gözüne vatan gibi görünür.
şükran denen şey inandığım bir erdem değildir asla.
beni ilgilendiren bir şey varsa, o da kendime ulaşmak için attığım adımlardır.
bir insan bütün dikkatini ve iradesini belli bir şey üzerine yöneltirse o şeyi ele geçirir sonunda.
biz insanların etkinlik alanı bir hayvanınkinden daha geniştir, ilgi duyduğumuz nesneler daha çoktur. ama biz de hayli dar bir çemberin içinde hapsolmuş yaşarız, bu çemberin dışına çıkmak elimizden gelmez.
"yazgı ve gönül aynı kavramın değişik adlarıdır."
zevk ve sefa peşinde koşarak yaşamak, gizemciliğe özenen kimse için bu yolda en iyi hazırlıklardan biridir. hem ileriyi görme aşamasına ulaşanlar da hep aziz augustinus gibi olanlardır. augustinus da daha önceleri zevk ve sefa peşinde koşan biriydi.
insan bir şeyi yeterince güçlü biçimde isterse istediği şey gerçekleşir.
biz bir insandan nefret ettiğimizde, kendi içimizde yuvalanıp bu insanın görüntüsüyle karşımıza çıkan birinden nefret ederiz. bizim kendi içimizde olmayan şey bizi kızdırmaz.
sadece yaşadığımız düşünceler bir değer taşır.
insanın kendini kendisine götüren yolu izlemesi kadar dünyada nefret ettiği başka bir şey daha yoktur.
kuş yumurtadan çıkmak için savaş veriyor. yumurta dünyadır. doğmak isteyen, bir dünyayı yok etmek zorundadır.
uçmak korkutur insanı. bu yüzden insanların çoğunluğu uçmaktan seve seve el çeker, yasal düzenlemelerin yol göstericiliğinde kaldırımlarda yürümeyi yeğ tutarlar.