![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiep9jF0nE69BfPdlTKoF4-_j3Z0sWQi7sjIZY4xqmO-kN0jjNW3h8iGtf4O3omxYirckpWzYkyezD7qnGNUk_mHo-hFp0rf0bo0BSkEdlbfWFnyQ-KDoDrlEb85txwUliZ8nXR8esj0JDE/s400/walter+benjamin+-+esrar+%25C3%25BCzerine.jpg)
lunaparklar, sanatoryumların bir ön biçimidir.
sarhoşluk halinde, yeniye, el sürülmemişe ulaşmak için büyük bir umudun, hevesin, arzunun kanatlandığı pek görülmez; bunun yerine, bunlara sadece bitkin, dalgın, miskin, atıl bir yokuş aşağı gezintide ulaşılır.
canlı olan, yok oluşun cinnetini sadece üremenin coşkun sarhoşluğunda yener.
insanlığın körleşmiş ve hayvani yanından kaynaklanan şeylere sahip olmaları bir yana, en derin gerçekler, körleşmiş ve bayağı olana uyum sağlayabilmek, ve hatta, kendilerini kendi tarzlarıyla sorumsuz düşçülerde yansıtmak gibi büyük bir güce sahiplerdir.
karl kraus: bir sözcüğe ne kadar yakından bakarsanız o da size o kadar uzaktan bakar.
önemli düşünceler uzun süre uykuya yatırılmalıdır.
keder, kımıldamadan sarkan peçedir ve kendisini kaldıracak hafif bir rüzgarın özlemiyle yanıp tutuşur.
yaramazlık, sihirbazlık yapamayan çocuğun can sıkıntısı demektir. onun dünyaya ilişkin ilk deneyimi, yetişkinlerin daha güçlü olmaları değil, kendisinin sihirbazlık yapamamasıdır.
yalnızken aldığımız en korkunç uyuşturucu kendi benliğimizdir.
yalnızca çocukluk hüznün kaynaklarını arayıp bulabilir ve neşe saçan ünlü şehirlerin kederli yüzünü anlayabilmek için, içinde bir çocuk olarak yaşamış olmak gerekir.
dünyanın örgüsü içinde, düş, bireyselliği çürük bir diş gibi yerinden oynatır.